(untitled) (Journal of Philosophy, Culture and Political Science, 2018)
Мақала ұлттық мәдениет контексіндегі дәстүрлер сабақтастығы мәселесіне арналған. Аталмыш ұғым рухани дүниетаным призмасы арқылы берілген категория ретінде қарастырылады. Тарих қайнауының өлке түпкірлерінен бастау алатын мәдени мұрасында халықтық адамгершіліктің, моральдың өлшемдері бар; мұнда ең бірінші кезекте сабақтастықпен дамуға, этностың әрбір өкілінің бүкіл болмысына сезімін саналы түрде халық өмірінің тұрақты рационалдық негіздерін аңғаруға жұмылдыратын практикалық ақыл-кеңестер бар. Мәдени мұраға деген қатынас мәселесі бүгінгі күні маңызды орын алып отыр. Өзгерістер жолымен одан әрі жүрген сайын мәдени мұраға біз қалай қарауымыз керек. Дүниежүзілік мәдениет қазынасынан біз нені алуымыз керек, алыс және жақын тарихи өткендегі және бүгінгі күні заманауи Қазақстан қоғамында жасалып жатқан мәдени құндылықтарды біз қайтіп пайдалануымыз керек дейтін мәселелер өзекті бола түсуде. Сабақтастық тек белгілі бір саланың артықшылығы емес, бұл – қандай да бір болмасын дамудың заңдылығы, жалпы материалдық және рухани мәдениеттің өмір сүруінің шарты. Әрбір халық мұраларының сабақтастығында оның тарихы, жаны бейнеленген, нақ сондықтан да, бұл жаңа ұрпақ үшін рухани және эмоционалдық тәжірибенің мәңгілік жанды қайнар көзі болып табылады. Өткен ұрпақтар жасаған құндылықтар туралы біздің түсініктеріміз ешуақытта сарқылмақ емес, өйткені әрбір келесі ұрпақ өткеннің туындыларынан бүгінгі күннің қажеттеріне сәйкес келетін жаңа құндылықтарды аша бермек. ХХІ ғасырдың табалдырығында тұрған қазақтың ұлттық мәдениеті үшін ғасырлар бойы жинақталған дәстүрлі үлгілерді сақтаумен қатар жаңа өркениеттілік құндылықтарын үйлесімді қабылдау келесі ірі өзекті міндетке жатады. Түйін сөздер: құндылықтар, қазақ мәдениеті, мәдени мұра, сабақтастық, өркениет.